Jongetje in de supermarkt wil twee chocoladerepen afrekenen bij de kassa. ’Zesenzestig cent dan alsjeblieft’, zegt de caissière. ’Ik wil graag met m’n pasje betalen.’ Trots haalt het jongetje z’n bankpas door de pinautomaat en toets de code in. In zijn achterhoofd de slogan die hij op tv voorbij heeft zien komen: “Klein bedrag, pinnen mag.”
Een hoge pieptoon geeft aan dat de betaling waarschijnlijk mislukt is. ‘Geweigerd’, zegt de caissière rustig. ‘Heb je er wel genoeg op staan of wil je het nog een keer proberen?’ ‘Dan maar een chocoladereep minder, even kijken of het dan wel lukt’, zeg het jongetje. Het kassadisplay geeft aan: Totaalbedrag € 0,33. Zorgvuldig schermt hij het apparaat af en toetst nog een keer zijn code in.
Opnieuw een hoge pieptoon.
De caissière: ‘Sorry dan gaat het toch echt niet lukken.’ Verslagen loopt het jongetje weg zonder ook maar één chocoladereep.
Thuis voel ik me een beetje schuldig dat ik die 33 cent niet heb betaald. Of zou hij na Sinterklaas nog steeds niet genoeg chocola hebben gehad?